NAMASKAR

Verslag van de trip naar Nepal,

6 maart tot 14 april 2010 door Jan Laan .

Het lijkt alweer zo lang geleden dat ik in Nepal was. Een dag voor de aswolk, 14 april dat vliegen onmogelijk maakte, kwam ik thuis. In Nepal is weinig of geen internet en de TV had niet aangestaan daarom was ik niet op de hoogte.

Op 6 maart vertrokken we met een klein groepje naar Nepal waarvan bijna iedereen al eens eerder geweest was maar graag mee wilden naar Muktinath. De reis en de vluchten gingen prima en na 1 dag verblijf ik Kathmandu en Pokhara vlogen we met een klein vliegtuigje naar Jomson. Vanuit hier zou de trektocht beginnen. We waren in totaal met 13 personen waaronder 4 dragers en een gids. Voor de insiders, dat was Prakash.

Het was die ochtend super om te vliegen. Het zicht was goed en na een klein half uurtje later sta je in Jomson. De 1e dag gingen we naar Kagbeni, bekend van zijn appelbomen. Een gedeelte van de tocht ging door de rivier de Kali Gandaki. De volgende zou het echte werk beginnen: naar Muktinath.

Muktinath ligt op bijna 4000 hoogte wat problemen kan geven. De rotspartijen aan de andere kant van de rivier zijn helemaal uitgesleten, adembenemend. Er zitten grotten in waaruit men vroeger de vijand kon zien. We hebben de heilige tempel bezocht waar nog sneeuwrestanten lagen. Pelgrims uit India, heilige mannen en Nepalezen willen tenminste 1 keer in hun leven deze heilige tempel bezoeken. De tempel was niet spectaculair. Om je gezicht of armen op te frissen kan je langs ruim honderd waterornamenten lopen. Nu was het in Muktinath koud en werd er onder de tafel gloeiende houtskool gelegd. De volgende dag stond ons een lange tocht te wachten, terug naar Jomson en overnachten in Marpha. 

Inmiddels is er een complete weg van Pokhara via Beni naar Jomson en Muktinath. Van Marpha naar Ghasa was een prachtige tocht, dwars door de Kali Gandaki. Na onze middagpauze om 12 uur begon het zachtjes te regenen en het bleef regenen tot we in Ghasa aankwamen. Gelukkig was er een douche en was de Lodge heerlijk warm. Vanuit Ghasa naar Tatopani liepen we regelmatig via de autosnelweg, dit was prima te doen, en langs twee mooie watervallen. De Hot Spring in Tatopani was inderdaad hot maar heerlijk. Enkele fanatiekelingen namen daarna een koud bad in de rivier. De komende twee dagen moeten we 1600 meter klimmen naar Ghorepani. Dit deden we in twee etappes. De eerste dag naar Sikha en de tweede dag naar Ghorepani.

Ook hier was men met de weg bezig. Afgelopen jaar ging de tocht nog veel door het bos, nu waren er complete wegen gemaakt en bomen gesloopt. Toch was de tocht naar Sikha geweldig. Veranderende landschappen, veel akkerbouw en langzaamaan hogere temperaturen. De eerste Rododendrons staan al in bloei. De volgende dag werd nog mooier, complete opengebloeide rode bossen en in de verte Ghorepani met zijn blauwe huizen. Ik nam afscheid van de groep want zij gingen de volgende dag verder. Ik zou enkele dagen in Ghorepani blijven.

Met de lokale bevolking had ik diverse vergaderingen en ik had geld bij me voor het project Healthpost. Teleurstellend was het dat het Save Drink Water Station nog niet gerealiseerd was. Er was onenigheid over de plek waar dit moest komen. Ook gooide het weer roet in het eten. Uiteindelijk is er tijdens de vergadering met Mothersgroupe en comité Healthpost besloten om het Safe Drink Water Station op de top, het centrale punt van het dorp, in een te bouwen gebouwtje te plaatsen waar je drinkwater kunt (moet) kopen. De spullen staan in Pokhara te wachten op transport naar Ghorepani.

Ghorepani is prachtig eind maart met zijn Rododendronbossen. In april lijkt het hele woud in brand te staan en gaan honingjagers honing halen van de wilde bijen. Na wat contacten met de bevolking vertrok ik 20 maart richting Tirkhedunga. Hier hebben we een school gebouwd, een bieb gerealiseerd en computers gebracht. De bevolking wist dat ik zou komen en ze stonden in het dorp al op me te wachten. Na een afdaling vanuit Uleri van duizenden treden, een rustpauze kon ik met de klim beginnen naar de school waar comité en leraren zaten te wachten. Na een Puja werd ik welkom geheten en kon ik de school een gloednieuwe in Nederland gekochte laptop overhandigen. Dat hadden ze niet verwacht. Na het afscheid beloofde ik eind oktober terug te komen. E-mail contact met andere school is inmiddels gelegd.

De volgende dag bereikte ik bijna zonder problemen Nyapul. Ik had van het comité een drager gekregen, die mijn bagage droeg. Vlak voor Birethanti werd ik opgehouden door een bulldozer die met de weg bezig was. Lang leve de vooruitgang. In Pokhara ontmoette ik de groep weer en hebben we het Tibetaanse voetbalteam blij kunnen maken met shirts van Intersport Drachten en andere Gifts (knuffels e.d.). Ze waren er erg blij mee. Als laatste stond mijn bezoek gepland naar Chitwan. Helaas waren de leerlingen bezig met hun examen of met het behalen van een certificaat voor het doorlopen van alle 10 klassen. Prima, maar een fotosessie van gesponsorde studenten gaat dan niet lukken. Onderwijzers en studenten hadden het te druk met alles. Na de examens krijgen ze direct vakantie. De privé scholen hebben zelfs 4 weken vakantie en de regeringscholen 2 weken. Weer geen foto's dacht ik. Dan maar op zoek naar de Vrouwengroepen.

 De grote Ujjwalvrouwengroep wist niet dat ik kwam. Anders zouden ze weer in linie staan en kan ik bloemen en een Puja in ontvangst nemen waarbij iedereen vindt dat er nog meer rood poeder op mijn hoofd moet. Er werd een workshop gehouden in microkrediet en dat was heel interessant, hoe kan je geld  verdienen, inleggen in de boerenleenbank en er vervolgens een behoorlijke rente van krijgen. Binnenkort vinden er ook andere workshops plaats over geboorteplanning, gezondheid en onderwijs. Ook bij de Bachhauli Womangroupe zijn ze regelmatig bezig met trainingen. Dat doet je goed als je dat hoort en ziet.

Om toch foto’s te kunnen maken van de kinderen die gesponsord werden pleegde ik een telefoontje met de Kaparkhoroschool. Ondanks de vakantie zouden ze het regelen. Ik was zeer benieuwd.

De volgende dag ging ik achter op de motor van Ram naar de school en kinderen en onderwijzers stonden al te wachten met bloemen, ondanks de vakantie. Eerst maar een groepsfoto van alle kids gemaakt. Het waren er 20. Twee kinderen waren echt op vakantie. Na de groepsfoto werd iedereen apart op foto gezet waarna ze naar huis mochten. Wij hadden nog een kleine bijeenkomst en kreeg de school een nieuwe laptop. De onderwijzer die computerlessen geeft was er helemaal wild van. Inmiddels is er email en kan een Nederlandse school met ze in contact komen. Om het mogelijk te maken PowerPoint presentaties en lessen te geven voor alle klassen zou het handig zijn een beamer aan te schaffen. Dat is een goed idee. Hetzelfde geldt ook voor de school in Tirkhedunga.

De volgende dag ben ik naar de Bachhauli Healthpost geweest waar moeders met baby's onder de 6 jaar vaccinaties halen. Deze zijn gratis evenals de consulten en de medicijnen. Op termijn zal dit ook in Ghorepani zo zijn. Tijdens het vaccineren komen ook andere patiënten langs. Tijdens mijn aanwezigheid kwamen er drie jonge knapen. Zij waren met hun motorfiets gevallen en hadden behoorlijke schaafwonden. Met pijn vertrokken gezichten werd het verband er afgehaald en de Betadine deed de rest. Mooi om daar eens rond te kijken. Tegelijkertijd hadden we een vergadering belegd wegens het vertrek van de laboratoriumassistent. Doordat we hem dringend nodig zijn werden er afspraken gemaakt om de man z.s.m. terug te halen en een beter salaris te geven. De Nepalese overheid heeft een toezegging gedaan voor drie nieuwe personeelsleden maar dat is tot op heden niet gelukt. Ik blijf dat in de gaten houden.

Als laatste moesten er nog foto's worden gemaakt bij de Malpur. Hier sponsort Nepal Pariwar 20 studenten. Met veel pijn en moeite is het gelukt om tijdens hun vakantie 17 studenten te fotograferen. Er is geld voor 10 nieuwe kinderen van de Malpur school. Helaas voldoet de school niet aan de eisen gesteld door Nepal Pariwar. Daarom kregen ze geen laptop. Ze krijgen een herkansing in oktober maar hebben intussen wel contact met een Nederlandse school. In de overige tijd heb ik een bijna afgestudeerde antropologe geholpen met netwerken en met haar onderzoek van gehandicapte vrouwen. Er is in Sauraha de Nepalese organisatie Nepal Pariwar Nepal opgericht. Dit bestaat uit 28 leden en 6 DB leden. Coördinator is Ram Prasad. Voorheen moesten we zaken doen met een drietal organisaties, dit is nu gereduceerd tot 1. Het voordeel is dat alles transparant is. Door het Nepalese Ministerie wordt een jaarrapport opgemaakt, het nadeel is dat alles via dit Ministerie moet lopen.

Ik heb met het Nepal Pariwar Nepal gesproken over dijkenbouw. Het zou mooi zijn als Nepal Pariwar Friesland nog 1x meebetaald aan een dijk. Ik vind dat de overheid, Nature for Conservation, Nepal Pariwar Friesland maar ook de hoteliers moeten meebetalen. Zij hebben het risico genomen om vlak langs de rivier te bouwen. Belangrijk punt is dat er inmiddels veel "nieuw" land bij is gekomen en aan de andere kant van de rivier begint weer bos te komen. Ik heb met de Nature for Conservation gesproken over 20.000 lakes. Biologen zullen dit schoonmaken. Ze maken zich zorgen over de stropers die neushoorns doden om hun hoorn en tijgers om hun vel en klauwen. Ook hebben we het over een project gehad waarbij we met hulp van het WWF Nederland, die de financiën moet verzorgen van 36.000 euro. Voor dit geld kan een driejaarlijks project worden gestart voor de bescherming van deze dieren, tenslotte is het het jaar van de tijger. 20 mensen krijgen gedurende drie jaar een baan als beschermer van deze dieren. Ze gaan in 4 of 5 ploegen de jungle in, geven voorlichting en hebben materiaal nodig zoals portofoons, eten en drinken en krijgen maandelijks een toelage van € 40,00. Ik heb toegezegd dit plan uit te gaan werken en hoop dat WWF mee wil helpen.

De weg naar Kathmandu was als vanouds lang en er waren veel botsingen en een opstopping van 15 kilometer bergopwaarts. Voor de verandering ben ik met de bus gegaan en er 8.5 uur over gedaan.

De laatste dagen heerlijk buiten ontbeten in het hotel in Kathmandu. Vervolgens via Doha, Frankfurt naar Amsterdam, waar alweer mijn bagage weg was. Het was achtergebleven in Frankfurt maar werd gelukkig  twee dagen later keurig thuis bezorgd.