NAMASKAR

Verslag van de trip naar Nepal,

16 oktober tot 25 november 2009 door Jan Laan .

Na de nodige beslommeringen rondom het inchecken en het vertrekken vanaf Sifon 6 weken in Nepal doorgebracht. I.v.m. overgewicht aan bagage moesten de voetbalshirts nog even wachten. In het vluchtelingenkamp in Pokhara weten ze ervan. Helaas kon ik tijdens de vlucht, Schiphol – Londen – Doha – Kathmandu,  niet slapen maar na aankomst en een wandeling in Kathmandu geen enkel probleem. Het was druk in Kathmandu, veel toeristen en de winkeltjes waren open. De vuilnisdienst was druk bezig de rotzooi van punt a naar punt b te brengen. Daar komen dan vrouwen en kids die plastic en papier eruit halen. Ik zag veel bekenden.

De volgende dag heerlijk ontbeten in de tuin van Hotel Encounter. Nog 1 dag in Kathmandu en dan met de bus naar Pokhara, € 10,= inclusief een maaltijd onderweg maar wel met 3 pauzes. In Pokhara was men erg verbaasd want ze hadden mij 2 dagen later verwacht. Er was dan ook geen kamer beschikbaar in Hotel Barahi maar men stelde het op prijs als ik ’s morgens en ’s avonds kwam eten wat ik ook gedaan heb. Er was wel een kamer in het vlakbij gelegen Hotel ABC.

De volgende dag naar het Tibetaans vluchtelingenkamp gegaan. Met één voetbalshirt als voorbeeld, om alvast een idee te geven. Omdat ik nog niets uit Ghorepani had vernomen maar even contact gezocht. Toen bleek dat de ‘captain’ plotseling op de motor naar Chitwan moest i.v.m. zijn ernstig zieke zwager.

Ook de volgende dag kwam de captain nog niet. Er zat niets anders op dan alleen te gaan met extra spullen en een extra rugzak. De rugzak kon ik achterlaten in Birethanti. Er was geen paard, dus lekker lopen naar Tikhedunga, ruim 3 uur. Daar aangekomen kwam een Nepalees naar me toe met 2 paarden. Mijn bagage zou hij ophalen. Na 3 uren wachten had ik het wel gezien. Ondanks de hitte ben ik begonnen aan de 750 meter lange klim naar de top van Ulleri. Na 1 1/2 uur was ik het zat. Geen paard, gids en bagage. Ik besloot hier te blijven, Toen kwam mijn gids met 2 paarden en mijn bagage. Het was 2 uur rijden naar Ghorepani. Doordat het al donker werd besloot ik de volgende dag te voet gaan. Ik was wel blij met mijn schone, droge kleding. 20.00 uur naar bed en 6.30 uur weer op.

Het weer was helder en de bergen van de Himalaya waren prachtig om te zien. Het werd al snel warm maar ik had het zwaarste gehad en voor ik het in de gaten had was ik in Banthanti. Op een bord stond dat het nog 1.5 uur lopen was naar Ghorepan en mijn verbazing was groot dat ik er na 45 minuten al was.

Daar stonden ze ons ongerust op te wachten met bloemen en tika’s. Ze hadden geen bericht gehad van mijn gids.

De Healthpost was nu helemaal klaar, wat een prachtig gebouw. Boven stonden Devi en haar moeder al te wachten. Ik was weer thuis. Hier ben ik 4 dagen gebleven en een aantal keren vergaderd, zonder captain. In de laatste vergadering heb ik gesproken over schoon drinkwater. Er is afgesproken dat ik met enkele mensen uit Ghorepani  naar het drinkwaterproject met solar in Kathmandu zou kijken. Uitgezwaaid door het bestuur en de vrouwengroep, omhangen met malla’s (bloemenkettingen), ging ik wandelend met een gids, een onderwijzer uit Ghorepani, naar beneden richting Pokhara. Doordat hij veel mensen kende en overal een babbeltje mee moest maken was ik hem meerdere malen kwijt. Na een pauze in Ulleri, een glas cola, gingen we het zwaarste stuk tegemoet. Vijftig minuten later stond ik bij mijn hotel en kreeg weer onmiddelijk cola. Er was geen draad meer droog van mijn kleding. Ik voelde de spierpijn al komen en besloot dan ook maar hier te blijven. Vrij snel kwamen een onderwijzer en het managementteam van de school naar mij toe en gingen we de school bezoeken. De klassen, die we enkele jaren geleden hebben laten bouwen zagen er prima uit. Er was een heuse computerruimte, een bibliotheek en 2 nieuwe toiletten. Er komt nog een nieuw gebouw met ook weer toiletten. Ik was blij dit even te hebben gezien.

De volgende ochtend kom ik de onderwijzer en managementteam weer tegen vlak voor Birethanti. Ik vertel dat ik in mijn hotel Barahi in Pokhara, waar nu wel plek was, nog een laptop voor hen heb liggen en dat ze hem op mogen halen. Vervolgens met de taxi, 180km (3.5 uur, € 40,=), naar Chitwan, Travellers Jungle Camp. Hier verblijf ik de resterende 20 dagen om alle projecten te bezoeken. De 6 klassen in de 2 scholen waren gereed en het trainingscentra voor vrouwen was bijna klaar. Hier moest alleen de verfkwast nog aan te pas komen. Het allerbelangrijkste was de start van een Training- en Opleidingscentrum voor blinden en slechtzienden (jong volwassenen en volwassenen). Nepal telt maar liefst 600.000 blinden en slechtzienden en het zou prachtig zijn dat we ze kunnen opleiden zodat ze in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. De Kaparkhorischool kreeg er twee computers bij. Er wordt al computerles gegeven en binnenkort is er email. De Malpurschool heeft een laptop gekregen. Deze kunnen ze gebruiken voor PowerPoint. (met dank aan Anne Brouwer van Dantumadeel). In de toekomst zou het mooi zijn nog enkele laptops te schenken.

Uiteraard ben ik enkele keren bij het blindenhostel en school geweest. Het is geweldig alle kids weer te ontmoeten. Het hostel heeft een belangrijke functie. Er worden nu twee studenten gesponsord voor 2 jaar, zodat ze het College af kunnen maken. Er was al eerder een student gesponsord en afgestudeerd. Hij was de afgelopen jaren leraar aan de blindenschool en nu...... staat hij les te geven met een andere blinde leraar aan de Jhuwanischool: klas 3 en 4 bij "gewone" kinderen. De plaats wordt nu ingenomen door een blinde onderwijzeres. Doordat muizen de bedrading hadden opgevreten van een LCD scherm moest deze vervangen worden om toch nog les te kunnen geven op de spraakcomputer.

De Healthpost staat super goed aangeschreven. Patiënten krijgen gratis medicijnen, mits ze dagelijks komen. Tijdens mijn verblijf was er een gratis oogkamp, georganiseerd door de Lionsclub. Van heinde en verre kwamen er patiënten die werden onderzocht op staar. Van de 140 patiënten bleken er 22 staar te hebben. Deze mensen werden dezelfde dag naar Bharatpur gebracht en werden daar de volgende ochtend geopereerd, gratis. Met de bus werden ze weer thuis gebracht!
De Vrouwengroep Bachhauli, met ruim 800 leden hebben op hun bestaande gebouw een etage gekregen, met o.a. een trainingsruimte waar ook workshops gehouden worden, een kantoortje en een toilet. De Belcivrouwen hebben dagelijks activiteiten. Vrouwen uit heel Nepal komen naar ze toe. Deze Belcivrouwengroep heeft een award van de Nepalese overheid gekregen: 3500 euro.

Onze dijken waren een goede investering. Ondanks de hoge waterstand zijn er geen overstromingen geweest. Jaarlijks komt er nu nieuw land bij, wordt de rivier smaller maar wel dieper. Op zoek naar grond voor het Training- en Opleidingscentrum in Jhuwani zijn we uiteindelijk, na veel zoeken naar geschikt grond, tot een overeenkomst gekomen met het Nepalese bestuur en de kinderen van het hostel om dit opleidingscentrum bij de blindenschool te bouwen als stimulans voor Jhuwani en de blinden. In december kan de bouw starten.

Doordat er weer stakingen werden afgekondigd zijn we 2 dagen eerder vertrokken naar Kathmandu. De vlucht van 25 minuten was fantastisch. Boven de wolken was de Himalaya prima te zien. In Kathmandu nog een bezoek gebracht aan het kindertehuis van CEN (Child Environment Nepal). De kids die al enkele jaren in het tehuis zitten hebben het prima naar de zin en ook op school gaat het prima.

Samen met Ram en zijn vriend heb ik nog een bezoek gebracht aan een firma die Save Drinking Water verkoopt. Het project loopt al 10 jaar in Nepal. Drinkwater wordt behandeld met Ozon en is dan veilig om te drinken. Op deze manier bannen we plastic flessen de wereld uit en Ghorepani is dan het vervolg op Jomson, Tatopani. Mogelijk gaan enkele andere dorpen ook op dit systeem over. Dankzij een bijdrage van de Nepalgroep 2010, Nepal Pariwar en Jan Laan kan dit project worden gerealiseerd. 23 november komt captain Pun uit Ghorepani naar Kathmandu om het project te bekijken. Hij is een enorme voorstander hiervan en we maken meteen een afspraak wanneer de spullen naar Ghorepani kunnen worden gebracht. In december wordt begonnen met dit systeem, dat zowel op elektriciteit als op zonne-energie werkt.

Mijn bezoek aan Nepal kon niet meer stuk. Het was weer mooi geweest.